پیشکش به احسان محسنی عزیزم

کاش شعرهایت را نخوانده بودم

اکنون نه این همه پنجره چشم در راهم بود

                     و نه دست های من این قدر تنها

حالا تو رفته ای

و از شعرهایت

 ورق پاره هایی چند

                       ــ در خانه مانده است

که هر وقت باز می کنم

یا من می گریم

یا باران می آید